افرازگشت طی برنامهای که، با یک روز تاخیر، پنجشنبه یازدهم بهمنماه برگزار کرد آیین جشن کهن سده را با برپایی آتشی در شامگاه در محلهی جیرود (از شهر شمشک - دربندسر) برگزار کرد.
در این برنامه نخست در نشستی که با گفتوگوی آزاد همراه بود دوستان همراه، کاوه ایرانفره و دکتر فاضلی بیرجندی، از جشن سده و تاریخ و ویژگیهای برخورد انسان ایرانی با آتش گفتند. سپس دوستان به دل طبیعت رفته و از تنگهی زیبای هملونتنگه بازدید کرده و در دهانه غار تصویری به یادگار گرفتند.
بخش اصلی برنامه گرد آمدن باشندگان پیرامون هیمهای و آتش زدن آن به همراه خواندن نیایشی بود و پایانبخش برنامه صرف آش رشتهای بود که همانروز در محل آماده شده بود.
سخنی دیگر از آتش بخشی از سخنان محمود فاضلی بیرجندی در آیین جشن سده انجمن افراز برگرفته از کانال دژنپشت در وندیداد، فرگرد هفتم، بخش هشتم از ۱۶ دسته آتش سخن به میان آمده است. این ۱۶ آتش کمتر در جایی به سخن یا بررسیها آورده شده. اینها سوای آن سه آتش بزرگ بهرام، آدران و دادگاه است: آتش داروسازی آتش کوره آجرپزی آتش کوره سفالگری آتش کوره گاوآهنسازی آتش بوته زرگری آتش بوته سیمگدازی آتش بوته برنجگدازی آتش کوره آهنگدازی آتش گرمابه آتش تنور نانوایی آتش آشپزخانه آتش اردوگاه آتش شبانان آتش کوچنشینان آتش خانواده آتش مردارسوزی. یادآور شود که سوختن پیکر مرده در نزد ایرانیان باستان بسیار نکوهیده بود و پادافره داشت. چون نیک بنگریم این ۱۶ آتش، گستره زندگانی ایرانیان را در زمان کهن به ما میشناساند. شهر و شهرنشینی، کوچنشینی، زندگی درسپاه و اردوی قشونی (پادگان)، و زندگی شبانی در این جا پیداست. رونق کورهها و بوتههای گداختن چند فلز، نشانهای درآمدن زندگی کهن ایرانی به عصر آهن و تولیدات ویژه آن عصر است. داروسازی نشان دیگری است از زندگانی شهریی که در آن ساختن دارو، رستهای ویژه و آتشی ویژه خود داشته است. در شاهنامه، فریدون، پادشاه پیشدادی ایران، بنیاد پزشکی و درمان بیماران نهاده است. روزگار این آتشها، روزگاری است که زندگی خانوادگی خودسالار برپا بوده. خانواده جایگاه نیرومند ویژه خودش را داشته. در دل زندگی شهری یا روستایی فرورفته نبوده، و نام آن جداگانه آمده و دیده شده است. این گستره زندگانی آدمی، از شهرنشینی تا کوچنشینی، شبانی، و تا زندگی در اردوگاه یا پادگان، در فرمانروایی پادشاهان ایرانی برقرار بود، و به گواه تاریخ ما در زیر درفش پادشاهان ایرانی ممکن شده است. پادشاهی، آیین آزموده و خجسته کشورداری ایرانی در چندین هزاره بوده است
