نوروزی که هزارههاست سرآمدِ جشنهای جهان است و در منطقهای وسیع از فرات تا آمودریا و از دریای سیاه تا سند، پیامآور دگرگونی و بازآفرینیِ خویشتن و جهان است؛ نوروزی که نگاهبان فرهنگ ایرانی است؛ نوروزی که تجدید پیمان ماست با خویشتن تا دوباره بپرهیزیم از دروغ؛ و تجدید پیمان ماست با دیگری، تا پاس بداریم فرهنگمان را؛ و نیز دیدار خویشاوندان و جویاییِ حالشان و برپایی جشنِ محلهایِ چهارشنبهسوری تا گلگشتِ ملی و سراسریِ سیزدهبهدر که تذکری است برای پاسداری از مهمترین داشتهمان، طبیعت؛ و به این ترتیب، تجدید پیمان ماست با جهان برای یادآوری اصلیترین خویشکاریِ انسانِ ایرانی، یعنی نسپردنِ جهان به بد (بیا تا جهان را به بد نسپریم / به کوشش همه دست نیکی بریم)؛ چنین نوروزی بر شما خجستهباد