در این نشست یک روزه دکتر سجاد آیدنلو، دکتر عطالله عبدی، دکتر حسین نوین، استاد جمشید علیزاده، دکتر جواد درخشی لر، دکتر طرزمی، استاد ناصر همرنگ و... به سخنرانی پرداختند. علاوه بر آن، فعالان فرهنگی، فعالان زبان فارسی و سایر دوستداران وحدت ملی ایران، از چهارگوشه شمالغرب دغدغهها و فعالیتهای خود را تشریح کردند. بانو زهرا قرنی، دبیر نمایندگی افراز در استان آذربایجان غربی، در این نشست متنی را خواند که در پیام پسین تقدیم میشود.
به نام خداوند جان و خرد
درود و مهر. عرض ادب و احترام خدمت یکایک شما بزرگواران ایران دوست، استادان و فرهیختگان گرانمایه و ارجمند.
سپاسمندم از دعوتتان و بسیار خوشحالم از اینکه در این جمع ارزشمند حضور دارم و میآموزم و امیدوارم این حضور برای بنده مقدمه آشنایی بیشتر با شما و با آموزههای پربارتان باشد و مسیری برای پررنگ شدن نقش آذربایجان در وحدت ملی ایران.
بنده زهرا قرنی هستم، مؤسس و دبیر انجمن شاهنامهخوانی گنزکنامه، مؤسس و دبیر مؤسسه هنرمندان جوان گنزک و دبیر نمایندگی انجمن فرهنگی افراز در استان آذربایجان غربی.
گنزک به زبان پارسی میانه و گنجک به زبان پهلوی به معنی «محل نگهداری گنج» و نام منطقهای است که امروزه تختسلیمان نام دارد.
این شهر باستانی برای ایرانیان مقدس و در دورههای گوناگون، مکانِ زندگیِ اقوامی مانند مادها، هخامنشیان، اشکانیان، ساسانیان و مغولان بوده است و در تمامی این دورهها این محل در اوج قدرت و تمدن زمان مربوط به خود به سر میبرده است و به روایتِ تاریخشناسان، آتروپات فرماندار یا ساتراپ ماد شمالی پس از فروپاشی امپراتوری اسکندر گنزک را پایتخت کشور تازه استقلال یافتهی مادِ کوچک قرار داد. و نیز معتقدند شهر گنزک، همان فرهاسپه است که پایتخت اشکانیان بوده و نقش بزرگترین مرکز مذهبی، اجتماعی، آموزشی و عبادتگاه پیش از اسلام را بر عهده داشته است. و در زمان استقرار امپراتوری ساسانی در ایران، اوج شکوه و آبادانی این شهر آغاز گردید.
در آن دوره شهر شامل سه بخش عمده بود: ۱. تالارها و کاخها، ۲. ساختمان آتشکده آذرگشسپ، ۳- خانههای مسکونی، که اغلب موبدان در آن ساکن بودند. ساختمان آتشکده ویژهی پادشاهان و سرداران بود و موقعیت جنگجویان را حفظ میکرده است و به عنوان #نماد_وحدت_کشور از احترام بالایی برخوردار بوده است. به گونهای که پس از مرگِ پادشاهان، جانشینانِ آنان، طی مراسمی باشکوه و بافروتنی بسیار از مقرِ حکومتشان، به این محل میآمدند و تاج شاهی را بر سر میگذاشتند.
آذرگشسب به عنوان مهمترین پرستشگاه زرتشتیان، مورد احترام حکومت و مردم آن دوره بوده و آتش جاودان این آتشکده، در حدود هفت قرن اقتدار آیین زرتشت بوده است.
اکنون آتشکده از مهمترین جاذبههای گردشگری ایران است که در میراث جهانی یونسکو به ثبت رسیده و همچنین شهر گنزک اکنون به نامهایی چون شهر تاریخ و تمدن، پایتخت طلا و جواهرات خاورمیانه، شهر معادن، بهشت زمینشناسی جهان، سردترین شهر ایران، مرکز گیاهان دارویی ایران و پایتخت سیب ایران و همینطور پایتخت خوشنویسی ایران بعد از قزوین، شناخته شده است.
این شهر بین چهار استان مهم کشور از جمله کردستان، زنجان، آذربایجان غربی و شرقی قرار گرفته است و با استان زنجان و کردستان و آذربایجان شرقی مرز مشترک دارد.
گویشهای رایج این شهر ترکی و کردی سورانی بوده و مذهب شیعه دوازده امامی، اهل سنت شافعی و اهل حق در این شهر زندگی میکنند و تا مدتی نیز یهودیان در آن میزیستهاند.
اینک این شهر بزرگ تاریخی روا نیست میدان یکهتازی افراد تجزیهطلب گردد. ما در راستای رسالت خویش برای حفظ تاریخ و فرهنگ باشکوه ایرانزمین و در تحقق این آرمان بزرگ، دست یاری به سوی شما عزیزان دراز میکنیم با این توضیح که:
انجمن شاهنامهخوانی گنزکنامه را در اردیبهشت ماه ۱۴۰۰ تأسیس نموده و به برگزاری نشستهای شاهنامهخوانی، آموزش شاهنامهخوانی به کودکان، اجرای گروهی نونهالان انجمن در جهت معرفی آتشکده آذرگشسب در محوطه آذرگشسب که استقبال بینظیر و همینطور بازتاب رسانهای مجازی زیادی داشت، تولید محتوا به شکل کلیپ برای کودکان، آموزش موسیقی اصیل ایرانی، برگزاری جشنهای ملی و برگزاری بزرگداشت فردوسی که با حضور دکتر آیدنلو با استقبال بسیار خوب مخاطبین همراه شد، پرداختیم. و افتخار دریافت نمایندگی انجمن فرهنگی افراز نیز نصیبمان گشت.
با این وجود ما همواره به حمایت مادی و معنوی استادان خطه آذربایجان نیاز بیشتری داریم.
در انتها امیدواریم با خواسته و درخواست ما جهت انتخاب تکاب به عنوان نماد وحدت ملی ایرانزمین و مرکز آگاهیبخشی مردمان آذربایجان و احیای موقعیتی که در طول تاریخ درخشانش داشت همراه و همداستان شوید و در این خصوص همراهی هماهنگی و راهنماییهای لازم را انجام دهید.
مهری را که پیرامون کشور است میستاییم
مهری را که در دل کشور است میستاییم
مهری را که فرازگاه کشور است میستاییم
مهری را که زیربنای کشور است میستاییم
مهری را که پیشاپیش کشور است میستاییم
مهری را که پساپس کشور است میستاییم
«مهریشت»
