در آثار تاریخی نظیر کاخ چهلستون نیز میتوان اشاره به چهارشنبهسوری را مشاهده کرد. در ضلع جنوبی این کاخ نقشی از آتش و تجمع افرادی به دور آن است.
در شاهنامه نیز میتوان ردپای چهارشنبهسوری را پیدا کرد؛ در داستان رزم بهرام چوبینه با پرموده پسر ساوهشاه یک ستارهبین به بهرام پند میدهد:
ستارهشمر گفت بهرام را
که در «چارشنبه» مزن کام را
اگر زین بپیچی گزند آیدت
همه کار ناسودمند آیدت
یکی باغ بد در میان سپاه
از این روی و زان روی بد رزمگاه
بشد «چارشنبه» هم از بامداد
بدان باغ کامروز باشیم شاد
ببردند پرمایه گستردنی
می و رود و رامشگر و خوردنی
...
ز جیحون همی آتش افروختند
زمین و هوا ار همی سوختند
b6982673-ee2a-4f6a-9475-63365981c9ff چهارشنبهسوری
قدیمیترین منبعی که به چهارشنبهسوری اشاره کرده، تاریخ بخارا از ابوبکر محمد بن جعفر نرشخی است که میگوید:
چون امیر منصور بن نوح به مُلک بنشست، اندر ماه شوال سال ۳۵۰، به جوی مولیان فرمود تا آن سرای را دیگر بار عمارت کردند و هرچه هلاک و ضایع شده بود بهتر از آن به حاصل کردند. آنگاه امیر به سرای بنشست و هنوز سال تمام نشده بود که چون شب سوری، چنان که «عادت قدیم» است، آتشی عظیم افروختند.
