استاد اصغر دادبه، چهرهی برجستهی ادبیات ایران، نگاهی به معنی زندگی در ادبیات فارسی از همان سدههای نخستین شکلگیریاش داشت؛ جایی در قرنهای سوم تا پنجم که با وجود سختیها هنوز شوق به زندگی کسانی چون فردوسی و ابنسینا و بیرونی را پرتکافو میگرداند تا دورههای بعدی که با یورش و سپس استقرار مغولان دیدگاههای ادیبان و بزرگان ایرانی به سوی ابهام و غم و امید پیش میرود، هر چند مولانا در زمینهی قونیه همچنان پرتلاطم است.