098c6ab6-4541-47e9-a47b-544eea83b644 سیزده‌به‌در

  • سیزده‌به‌در
abstract

درباره‌ی سیزده‌به‌در  سجاد‌آیدنلو، شاهنامه‌پژوه و دکترای زبان و ادبیات فارسی تصریح شاهنامه به این‌که خسروپرویز، به‌هنگام نوروز، «دو هفته» در باغ خویش به بزم می‌نشسته، نکتهٔ مهمی است و با این‌که شاهد واحدی است و غیر از آن ظاهراً گواه دیگری برای دوهفته بودنِ جشن نوروز در روزگار ساسانیان یا ایرانِ پس از اسلام تا دورهٔ صفویه نیست، از نظر مشابهت با سنت‌های معاصر و پایان بزم نوروزی پس از سیزده روز درخور تأمل است... . 

در آغاز منظومهٔ ویس و رامین - که داستان آن اصلی پارتی (فارسی میانهٔ اشکانی) دارد - توصیفی از یک جشن عمومی در فصل بهار آمده که در آن، هم شاه و هم عموم مردم به باغ و راغ می‌روند و نشاط و پایکوبی می‌کنند. هر چند در اینجا هیچ قرینه و اشاره‌ای به برگزاری آن در سیزدهم فروردین نیست، زمان و نحوهٔ اجرای آن کاملاً شبیه مراسم «سیزده‌به‌در» است: یکی جشن نوآیین کرده بُد شاه که بُد درخوردِ آن دیهیم آن گاه چه خرم جشن بود اندر بهاران به جشن اندر سراسر نامداران ... همه کس رفته از خانه به صحرا برون بُرده همه سازِ تماشا...  برگرفته از: سجاد‌ آیدنلو، مقالهٔ «سیزده‌به‌در»، در نشریهٔ فرهنگ و ادبیات عامه، سال ششم، خرداد و تیر ۱۳۹۷، شمارهٔ ۲۰، ص ۱۳۸

طرح سیزده‌به‌در از سمیرا عظیمیان

واژگان کلیدی

دیدگاه خود را بنویسید