روزنامه سینمایی صبا گزارش داد، مستندی درباره ی خط میخی ساخته میشود.

این مستند ۲۵ دقیقه ای که به کارگردانی بهرام روشن ضمیر ساخته میشود، درباره ی یک جوان زبانشناس است که در شهر همدان زندگی میکند و خود را کاتب خط میخی مینامد. او بیشتر زمانش را به خواندن متن های باستانی و نوشتن به آن خطها میگذراند. او همچنین نسخه بدلهایی برای استوانه بابلی کوروش میسازد که کاملا دستی و بدون قالب گیری و دقیقا به سبک بابِل در ۲۵۰۰ سال پیش است. چیزی که به نظر میرسد در هیچ کجای جهان نمونه نداشته باشد.

خطهای میخی Cuneiform رایج ترین خطهایی اند که از هزاره سوم تا سده سوم پیش از میلاد برای نزدیک به ۳ هزار سال، در آسیای غربی به کار میرفتند. تاکنون ۱۱ شیوه خط میخی بدست آمده که ۳ تا آن یعنی اکدی، عیلامی و پارسی باستان، برای تاریخ باستانی ایران بی اندازه مهم اند. اکدی خطی است که استوانه‌ی بابلی کوروش -که آنرا سرشناس ترین شیء باستانی ایران میدانند- به آن نوشته شده. عیلامی خطی است که به جز سنگ‌نوشته‌های دولت عیلام، حدود ۳۰ هزار گل‌نوشته به آن در تخت‌جمشید بدست آمده که دربر دارنده‌ی اسناد رسمی دولت هخامنشی است. و خط پارسی باستان همان است که شاهان هخامنشی در جای جای قلمرو پهناور خود بدان یادگاری‌هایی برای ما به ارمغان گذاشته‌اند. خط میخی، غریبی است آشنا. همه‌ی مردمان نام آنرا شنیده و آنرا تشخیص می‌دهند ولی به ندرت کسی را میتوان یافت که از تاریخچه و محتوای نوشته‌های آن چیز زیادی بداند.

اگرچه آثار مکتوب فراوانی دربارهی آشنایی کلی و تخصصی به زبانهای اروپایی و تا حدودی به زبان فارسی وجود دارد. ولی جای خالی آثاری به زبان سینمایی در این باره کاملا احساس میشود. چندی پیش مستندی به نام “من و ایلامی” درباره دکتر عبدالمجید ارفعی، متخصص خطهای میخی، ساخته شد ولی تاکنون هیچ کاری برای آشنایی همگانی با خود پدیدهی خطهای میخی، به زبان فارسی و در ایران ساخته نشده است. و نمونه‌های خارجی نیز -اگر وجود داشته باشند- در دسترس ایرانیان نیستند. در پسزمینه ی مستند میخ واره با فراز و نشیب خط میخی و چگونگی نوشتن و ابزار نوشتن آن در دوران باستان آشنا میشویم. همچنین با جوانی آشنا میشویم که تلاش میکند سنت فراموش شده ی هزاران ساله را زنده گرداند.